اوایل شماره را با شیطنت می‌گرفت، فوت می‌کرد و سریع تلفن را قطع می‌کرد. بعد که دید او گوشی را برمی‌دارد و هیچ چیزی نمی‌گوید، نه فحشی نه چیزی، تازه مدت‌ها گوشی را نگه می‌دارد تا او فوتش را تمام و کمال بکند، شروع کرد به حرف زدن و شوخی کردن با او. اما او باز هم هیچ عکس‌العملی نشان نمی‌داد.

حالا دیگر کارش شده بود درددل کردن. از تنهایی‌هایش بعد از فوت همسرش برای او می‌گفت و از بچه‌هایش که سال تا سال هم به او سر نمی‌زدند. از همه جا برایش می‌گفت.

پیرمرد هر روز عصر، صندلی چوبی قدیمی‌اش را می‌گذاشت کنار پنجره، همان جا که گلدان‌های شمعدانی کاملا پیدا بود. خودش و زنش شمعدانی خیلی دوست داشتند. آن طرف خط فقط گوش می‌کرد و یک کلمه هم حرف نمی‌زد. فقط صدای همهمه دلنشینی می‌آمد که نمی‌دانست از چی و از کجاست.

این شماره را نوه‌‌اش گوشه دفترچه تلفن یادداشت کرده بود و پایینش با خط مخصوص بچه‌های کلاس اولی نوشته بود: بابابزرگ! التماس دعا.

منتشر شده در نشریه الکترونیکی باب الجواد