و رها مي شوم آخر...؟!!

روش نوشته بود:

                      « اشياء از آنچه در آينه مي بينيد به شما نزديکترند.»

اين صرفا يه توصيه ي ايمني براي آقاي راننده بود، ولي اولين چيزي که با ديدن اون به ذهن من خطور کرد، يه دنيا عشق و عرفان بود.

آخه هممون خوب مي دونيم که همه ي آنچه که توي اين عالم وجود داره، مثل آينه ايه  که گوشه اي از جمال و جلال ملکوتي حضرت حق رو نشون مي ده؛

حالا با يه حساب منطقي مي تونيم بفهميم که؛ خداوند چقدر بهمون نزديکه!!

و اين نزديکي چه لذتي داره؛

                                 وقتي مي فهميم که اميدمون فقط بايد به خدا باشه و بس،

                                       وقتي مي فهميم هيچ کس جز خدا نمي تونه کمکمون کنه،

                                    وقتي که ديگه يأس و نااميدي تو زندگيمون جايگاهي نداره،

                                                   وقتي ديگه دوست نداريم معصيتي به درگاه پاکش مرتکب بشيم، 

... و نهايت لذت اون وقتيه که عبد مطلق بشيم و به وصال محبوب برسيم.